นานๆทีผมจะมีไอเดียมาเขียนไดอารี่ของตัวเอง ซึ่งส่วนมากมันจะเป็น "ไดอารี่ประจำเทศกาล" แบบนี้แหละ มีเทศกาลใหญ่ทีก็เขียนที หายากนะเนี่ยยย (ถามมั้ยว่าใครอยากอ่าน?)
 
   วันพุธที่ 13 เมษายน
 
    ครอบครัวผมบึ่งรถจากปทุมธานีนี่นี้เป็นพยาน....แป้กสินะ ;w; ครอบครัวผมออกรถจากบ้านหลังน้อยในปทุมธานีเข้าสู่กรุงเต๊บตั้งแต่กโมงช้าวววว (หาว) เพื่อไปรับคุณยายที่จะไปเที่ยวสงกรานต์(??)กับเราด้วย และเป็นคร้งแรกในชีวิตที่พ่อผมได้เหยียบ 120 ในกรุงเต๊บ โอ้วววว ถนนโล่งโฮกกก เอาจักรยานมาขี่กลางถนนยังได้เลย(ถ้าไม่กลัวรถที่เหยียบ 120 น่ะนะ) เอาเป็นว่าผมอยากจะบอกว่าอย่าเหยียบ 120 ในกรุงเทพเด็ดขาด พื้นถนนมันไม่เรียบ แทบจะเอามื้อเช้า(ที่มีแต่ขนม)ออกมาได้เลยทีเดียวเทียว อยากจะโกนบอกเหลือเกินว่า "นี่มันไม่ใช่สายเอเชียนะเฟร้ยยยย!!" ฮือๆ T T
 
   พอรับยายจากกรุงเต๊บแล้วเราก็มุ่งหน้าสู่จุดมุ่งหมายใหม่นั่นคือ จ.สิงห์บุรี อ่า...บ้านย่าผมเองล่ะ อีกอย่างคือที่ยายมาน่ะไม่ใช่เพราะเที่ยวหรอก แต่จะมาหาพระลูกชายที่บวชอยู่ที่นั้นต่างหาก เฮะๆๆ นั่งรถไป..ไม่สิ นอนไปต่างหาก ระหว่างที่กำลังอยู่บนรถผมไม่ค่อยจะลืมตาได้ตลอดรอดฝั่งเท่าไหร่ หยิบหมอนใบแล้วก็เอนตัวลง หลับไปเลย  รู้ตัวอีกทีก็ถึงบ้านย่าแล้วโน่นแหละ อ่า ข้าวเช้า TwT~   (เช้าตอนสิบโมงกว่าๆ = =)
 
   ถึงบ้านย่า.....บรรยากาศเงียบแบบไม่น่าเป็นไปได้ ไม่มีรถ ไม่มีคน ไปไหนหมดฟระ ไม่! นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ "ไม่มีข้าว!" ฮว๊าคคคค   แทบจะลงไปแดดิ้น แค่กๆ ไม่สิ ฟอร์มเราเยอะ ไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก เอาเถอะ ขนมเรายังมีกลัวอะไร หลังหุงข้าวทำกับข้าวแล้วอาก็กลับมา อาบอกว่าเค้าพาย่าไปหาหมอกัน ตกใจกันสิครับ! สงกรานต์ย่าเป็นอะไร!! แล้วอาก็บอกว่า "ไปหาหมอดูน่ะ"
 
..............
.........
.....
..
.
 
อาครับ! อาอย่าพูดอะไรคลุมเครือแบบนี้อีกนะ ตกใจกันทั้งบ้าน!! 
 
   หลังจากหายตกใจกันซักครึ่ง ชม. + ท้องอิ่มแล้ว ย่าก็กลับมา พร้อมลูกหลานอีก 2 คันรถ =__=;
 
ย่าฮ๊าฟฟฟ กับข้าวมีไม่เยอะนะฮว๊าฟฟฟฟฟ
 
   บอกแล้วบ้านนี่มันเงียบไม่เป็น! กลับมาหมดทั้งพี่ป้าน้าอา แล้วก็มานั่งเสวนากัน สรวลเสลเฮฮากันไป เราก็หยิบบอร์ดวาดรูปมานั่งวาดรูปเล่น + หามุมเงียบๆ ฟังเพลงไป เฮ้อ..นี่แหละความน่าเบื่อของที่นี่น่ะนะ
 
   แล้วก็รดน้ำดำหัวญาติผู้ใหญ่  แล้วก็เป็นวันเดียวในเทศกาลสงกรานต์ที่ผมเปียก ฮือๆ
 
   หลังๆเริ่มเบื่อเลยขอโปรเ่ล่นเน็ตให้มือถือตัวเอง(ปกติเล่นไม่ได้) 49 บาทหายไปแลกกะที่ได้โปรมา TwT แต่ก็เล่นได้ไม่นานเพราะไม่ค่อยมีสัญญาณ = =* นี่กรุขอไปทำไมเนี่ย 49 บาทเล่นเน็ตได้ถึงเที่ยงคืน หลังจากนั้นเสียนาทีละบาท ฮ่วย!(ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าหมดเที่ยงคืนเล่นได้นาทีละบาท)  
 
  แล้วก็ได้ไปเที่ยว(??)หาดทรายวัดอรุณ  คือน้ำมันลดเค้าเลยจัดหาดสวยๆแล้วจัดเทศกาลน่ะ ตอนแรกเข้าไม่ได้ เค้าบอกรถเต็มไม่ใ้เข้า จากนั้นก็ให้ลุง(เป็นตำรวจ ยศสูงแล้ว) ลงไปเคลียร์ เข้าได้เฉย....อ่าว - -*  ข้างล่าง มีการแสดง มีเวทีมวย มีร้านรวงขายของ แล้วก็มียุง .....ตายซะเถอะแก๊ีี~~~!! ดีอย่างที่สัญญาณเยอะ เลยหนีไปนั่งบนรถแล้วเล่นเน็ตในมือถือ ฮาาา เท่านี้ยุงก็จะไม่เป็นปัญากับเราอีกต่อปายยย หือ มื้อเย็นหรอ ใครจะไปกินลง! เพิ่งกินมื้อกลางวันมาตอนบ่ายสามเอง ดังนั้นไม่กินแล้วๆ
 
 
วันพฤหัสที่ 14 เมษายน
 
  วันนี้ตื่นแต่เช้าไปทำบุญที่วัด (ตื่นเช้าอีกแล้ว ช่างขัดกะวงจรชีวิตผมซะจริง!) ขึ้นศาลาแล้วแทบจะลงมาทันที ควันธูปขโมงเลยให้ตาย เราก็เลยย้ายสำมะโนครัวมานั่งท้ายๆศาลา หลังๆก็ปล่อยย่า ยาย และเหล่าญาตินั่งในศาลาไป แล้วครอบครัวผม(พ่อแม่ลูก)ก็หนีมานั่งข้างนอกแทน ถึงแม่จะบอกว่าแสบตาควัน แต่อันที่จริงผมว่าแม่ไม่อยากนั่งข้างในมากกว่า ส่วนพ่อขาไม่ดีอยู่แล้วเลยพออนุโลม ผมหรอ? ก็ตามแม่มาไง ฮาา ทำไมๆ ผมเป็นลูกแง่ติดพ่อติดแม่แล้วทำไมห๊าาา??!
 
   ทำบุญเสร็จก็ปล่อยยายไปคุยกะพระลูกชาย หลังจากนั้นก็นั่งๆนอนๆอยู่ในบ้านไม่ได้ไปไหน น่าเบื่อดีใช่ไหมล่ะ ?
 
แล้วเราก็เปิดมือถือมาเล่นเน็ต เหลือตังค์สามสิบกว่าบาทในมือถือ เปิดเน็ตดู อ๊ะ เล่นได้ด้วย(นึกว่าหมดโปรแค่เมื่อวาน ฟายจริงๆ) เลยนั่งเล่นไป ครึ่งชั่วโมง เงินหมด...
 
กรรม นี่ตกลงนาทีละบาทสินะเอ็งงง !!
 
    จนปัจจุบันในนมือถือยังคงราคาไว้ที่ 0.00 บาท เลขสวยมั้ยครับ TwT 
 
    ตกเย็นพ่อกะแม่กลับมาจากไปเที่ยวแถวบ้านที่มีงานเลี้ยง ผมหรอ? นอนเล่นอยู่บ้านน่ะ ไม่มีอะไรทำ(ไปก็ไม่ชวนกัน ชิ!) แม่เล่าว่าตอนไปทำบุญวัดใกล้บ้านนี่เกิดเรื่องเฟลแบบไม่น่าให้อภัย วัดใกล้ๆบ้านนี่ปกติจะไม่ค่อยมีคนเพราะเป็นวัดพุทธนิกายมหายาน (คนแถวนั้นจะเป็นพุทธนิกายเถรวาท) คนที่นำสวดมนต์ตอนทำบุญคือสับปะเหร่อ แล้วขณะนี่จะเข้าพีธีสรงน้ำพระ+รดน้ำดำหัวผู้ใหญ่ คุณสับปะเหร่อคนนั้นก็พูดว่า
 
"ขอเชิญญาติพี่น้องทั้งหลายมาร่วมบุญร่วมใจกัน รดน้ำศพ...."
 
กริ๊บกันทั้งศาลา จะฮาก็เกรงใจเจ้าอาวาส ที่นั่งอยู่ก็มีแต่คนแก่ๆทั้งนั้น ยังไม่พอ พูดผิดแล้วก็แถ..
 
"อ้าว เดี๋ยวก็เป็นศพกันทั้งนั้นแหละ เอ้ารดน้ำๆ"
 
แถถถถถถ =[]=!!! 
 
 
วันศุกร์ที่ 15 เมษายน 
 
     วันนี้ได้ไปตลาดล่ะ แต่ก็ไปเดินเล่นเฉยๆไม่ได้ซื้ออะไร ร้อนโฮก ร้อนจนแสบหลัง แต่ก็ดีกว่านอนอยู่บ้านเฟลๆ  ไม่มีอะไรมากในวันนี้ แล้วผมก็จำไม่ได้ด้วย ดังนั้นข้ามไป...(เอ๊ะอีนี่นิ...)
 
 
วันเสาร์ที่ 16 เมษายน
 
      ไปตลาดอีกแล้ว เดินๆไปป๊ะร้านผ้า เลยนึกอยากเย็บตุ้กตาผ้าขึ้นมา อ่าาา ตุ๊กตาจ๋า ไว้กลับบ้านจะลองเย็บดู แล้วก็เดินไปป๊ะกะร้านขายขนมเปี๊ยะปิ้ง.....น่ากิน (น้ำลายสอ ข้าวเช้ายังไม่ได้กิน) แม่เลยซื้อมาให้กินสองกล่อง(เอาไปแบ่งคนอื่นด้วย) อร่อยยยย!! รสหวานอร่อยโฮกกก มาสิงห์บุรีอย่าลืมซื้อขนมเปี๊ยะปิ้งนะครับ! แม่ลงแม่ลาอะไรนั่นน่ะช่างหัวมันไป กร๊ากกก!! ขนมเปี๊ยะปิ้งสวดยวดดด ><b!! 
 
      ตกดึก กำลังเข้านอน ห้องของครอบครัวผมอยู่ชั้นสอง หน้าต่างโล่งติดหน้าบ้าน..ไม่สิ หลังบ้าน เอ่อ บ้านย่าผมติดแม่น้ำเจ้าพระยาครับ สมัยก่อนการคมนาคมทั้งหลายก็จะมาทางแม่น้ำ เรียกฝั่งติดแม่น้ำว่า "หน้าบ้าน" แต่เดี๋ยวนี้การคมนาคมมันมาทางถนน ไอ่ฝั่งที่เคยเป็น "หลังบ้าน" มันเลยกลายเป็น "หน้าบ้าน" แทน เอาเป็นว่าผมเรียกแบบสมัยก่อนดีกว่า เพราะรู้สึกชินปากกว่า เรียกมาแต่เด็กๆ ห้องผมติดหน้าบ้านตกดึกลมพัดเย็นสบายครับ เพราะลมมาตามแม่น้ำ ถึงจะมีเขื่อนกั้นก็เย็นอยู่ดี(แต่ตอนกลางวันชั้นสองจะร้อนโฮกกกก) แต่พอเปิดหน้าต่างอาจจะแอบหลอนเพราะมีแต่เงาต้นไม้ดำๆ เหอๆๆ ตอนกำลงนอนอยู่ก็ลำรึกความหลังเมื่อครั้งเยาว์วัยกับพ่อแม่
 
ผม : แม่ๆ เมื่อก่อนหน้าบ้านมันจะมีต้นไม้ต้นนึงที่กินใบมันได้อ่ะ รสเปรี้ยวๆหน่อย ต้นอะไรนะ?
แม่ : มะม่วงหรอ มะม่วงก็กินใบได้นะ??
พ่อ : ไอ่บ้า ต้นมะกอกต่างหาก ไอ้ต้นพุ่มเตี้ยๆใต้ต้นมะพร้าวใช่ไหม?
ผม : อ่อ อื้อๆ แล้วตอนนี้มันไปไหนแล้ว?
พ่อ : ตายดิ น้ำท่วมตายหมด
ผม : อ่อ 
แม่ : ทีอีกต้นที่อยากใ้ห้ตายไม่ตาย อึดจริงๆ...
ผม : เหอๆๆ //มองต้นมะพร้าวต้นหลัง(มีมะพร้าวหลายต้น)
แม่ : จะว่าไปอีมะพร้าต้นนั้นก็น้าด้านจริงๆ //ชี้ต้นที่สูงที่สุด
พ่อ : คนขายมันมาก็หน้าด้านพอกัน
ผม : ทำไมอ่ะ?
แม่ : ตอนซื้อมาคนขายมันบอกว่าต้นนิดเดียว ไม่สูงมากหรอกครับ ต้นเตี้ย ซื้อมาแล้วไง ดูมันสิ
ผม : เตี้ยงจริงๆนั่นและ //พยักหน้า
แม่ : เตี้ยกว่าตึก 5 ชั้นนิดเดียว
ผม - พ่อ : ฮ่าๆๆๆ
 
  ดูมันไร้สาระดี แต่เป็นบทสนทนาคุยเล่นแบบ พ่อแม่ลูก ทีนานๆจะมีทีเชียวนะ หลังจากนั้นคุยอะไรกันอีกก็จำไม่ได้ แล้วก็หลับไป แฮ่
 
 
วันอาทิตย์ที่ 17 เมษายน 
 
   วันนี้จะกลับบ้านแล้ว วันนี้มีตลาดเสื้อผ้ากับต้นไม้ตอนเช้าด้วย เลยไปเิดินเล่นส่งท้าย ว่าจะหาต้นไม่ปลูกหน่อย เลยไปเจอะเจ้านี่เข้า
 
 
                                                http://upic.me/i/pk/18042011456.jpg
 
     น่าจะชื่อพยับหมอกนะถ้าจำไม่ผิด เอาเถอะ ดอกไม้สีฟ้าสวยยยย ดูดอกมันช้ำเลือดช้ำหนองไปหน่อย เพิ่งผ่านการเคลื่อนย้ายอย่างหฤโหดมา เหอๆๆ แล้วก็ได้กระโปรงมา 1 ตัว กางเกงอีก 1 ตัว ที่สำคัญ
 
ได้ขนมเปี๊ยะปิ้งอีก 3 กล่อง ฮริ้วววววว~
 
(สุดท้ายก็เหลือให้กินกล่องเดียว กระซิก กระซิก T^T)
 
   แล้วเราก็ได้ฤกษ์กลับบ้านเสียที ส่งยายก่อน นั่งรอที่บ้านยายสายตาไปเจอรูปนี้เข้า...
 
                                                    http://upic.me/i/h2/17042011455.jpg
 
 
 
เด็กคนนี้เป็นใคร.......
 
หลังจากนั้น ถึงบ้าน อาบน้ำ นอนนนนนนนน!!
 
 
 
     ส่งท้าย
 
 - ถนนในกรุงเทพขับเร็วได้ถ้าไม่กลัวอ้วก
 - สงกรายต์ไม่จำเป็นต้องเปียกเสมอไป
 - พูดผิดอย่าแถ (ฮาาา)
 - เส้นใหญ่ช่วยคุณได้ (-*-)
 - ขนมเปี๊ยะปิ้งสุดยอด!! (ปัจจุบันก็นั่งกินอยู่ กินกะนมจืดอร่อยโฮกจริงๆนะเธอว์)
 
จบการเขียนไดอารี่(??)เท่านี้ฮับ ><